01. Έχεις κάποια μικρή ιεροτελεστία πριν βγείς στη σκηνή;
Ναι, στη συγκέντρωση με βοηθάει η απομόνωση. Βρίσκω ένα ήσυχο μέρος και συνήθως ξεκινάω κάνοντας τις -ομολογουμένως εξευτελιστικές- ασκήσεις που κάνουν όλοι οι τραγουδιστές πριν βγουν στη σκηνή. Αφού τελειώσω τις ασκήσεις και κάποιες διατάσεις, συνήθως επικεντρώνομαι στην αναπνοή μου. Μέρος της ιεροτελεστίας είναι να ακούω πάντα από τα καμαρίνια τον κόσμο που σιγά σιγά γεμίζει την αίθουσα.
02. Ποιο από τα κομμάτια που παίζεις σου θυμίζει έναν παλιό ή έναν τωρινό έρωτα;
Σχεδόν όλα μου αναμοχλεύουν αναμνήσεις, ειδικά αυτά του καινούργιου δίσκου που ετοιμάζουμε τώρα. Μου συμβαίνει κάτι πολύ ενδιαφέρον με τα τραγούδια μου, ενώ κάθε τραγούδι συνήθως έχει αφετηρία κάποια προσωπική μου εμπειρία και την περιγράφει στο περίπου, λίγο καιρό αφού γραφτεί προκύπτει μία άλλη καινούργια ιστορία η οποία εφαρμόζει με ακόμη περισσότερη ακρίβεια στα λόγια του τραγουδιού. Σαν τα τραγούδια να προηγούνται της ζωής μου.
03. Ποιο κομμάτι δεν λείπει από τη setlist, γιατί ξέρεις ότι το κοινό περιμένει να το ακούσει;
Το Κοντά 30 είναι το σήμα κατατεθέν, αν και προβλέπω ότι θα αρχίζω να το μετανιώνω σιγά σιγά που τόσο ανενδοίαστα στα 27 μου αποφάσισα να τροπαιοφορήσω την ηλικία μου.
04. Και ποιο έχετε στη setlist γιατί θέλεις εσύ να το μάθει —και να το αγαπήσει— το κοινό;
Το τραγούδι Χάρτινες Μέρες, του Στάμου Σέμση σε στίχους του Βασίλη Νικολαΐδη από τον δίσκο Νησί των Λωτοφάγων που κυκλοφόρησε γύρω στο 1990. Με έχει επηρεάσει πολύ αυτό το άλμπουμ και η αισθητική του.
Με αφετηρία τον πρώτο της προσωπικό δίσκο, «Κοντά 30», τα τραγούδια που ξεχώρισαν από αυτόν ("Κοντά 30", "Hotel Gatto Perso", "Τόξικ Πρώην", "Ο 'αλλος δε") αλλά και με τραγούδια από το νέο υλικό που ετοιμάζει, η Χριστίνα Σαμαρά ανεβαίνει στη σκηνή για να αφηγηθεί μουσικά όλα όσα συμβαίνουν λίγο πριν και λίγο μετά τα 30.
Το διδακτορικό στη Νορβηγία που έμεινε πίσω για χάρη της μουσικής στην Ελλάδα, οι συναισθηματικές διακυμάνσεις μιας (παραδόξως δύσκολης) δεκαετίας, οι σχέσεις, οι επιλογές, οι αμφιβολίες, η ανάγκη να ξαναβρείς τον εαυτό σου και, τελικά, η ανακούφιση που αρχίζει να διαφαίνεται κάπου εκεί στα 30+.
