Αρχές Απριλίου, για την ακρίβεια στις επτά του μήνα κι ενώ η άνοιξη δεν είχε -πρακτικά- αφήσει τα ίχνη της στο 2026, κυκλοφόρησε το Going Shopping των The Strokes, ως προάγγελος του άλμπουμ που θα κυκλοφορούσε, τέσσερις μήνες ύστερα. Το να βγαίνει ένα single από μια τόσο σπουδαία μπάντα, που έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομα της με την indie rock μουσική σκηνή της χιλιετίας που διανύουμε, δημιουργεί μεγάλο ενδιαφέρον αλλά και ακόμη μεγαλύτερες προσδοκίες.
Το πρώτο single μετρίασε τις υψηλές προσδοκίες. Ακολουθούσε τις υπάρχουσες μουσικές φόρμες του συγκροτήματος, χωρίς την προσδοκώμενη φρεσκάδα στον ήχο. Ισχυρό αντίβαρο όμως στάθηκε ο αιχμηρός κοινωνικοπολιτικός στίχος, με βέλη ενάντια στο σημερινό πρότυπο ανθρώπου-καταναλωτή και την κρίση των ανθρωπιστικών αξιών, μέσα σε ένα υπέρμετρα κυνικό περιβάλλον. «Solidarity can be difficult, when you got cool stuff to lose»
Ο Julian Casablancas και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος μας χαρίζουν, 6 χρόνια μετά το The New Abnormal το οποίο τους χάρισε και ένα βραβείο Grammy, έναν δίσκο βαθιά εξομολογητικό και προσωπικό, τον οποίο περιβάλλει η έντονη κριτική για όσα ή όσους περιφρονούν, από την σημερινή μορφή της κοινωνίας, της πολιτικής έως και τα «παραπτώματα» της μουσικής βιομηχανίας.
Πατώντας το play ώστε να κάνεις μια «βουτιά» στο σύμπαν των Strokes, πέφτεις πάνω στο Psycho Shit, και οι προσδοκίες επανέρχονται. Το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, αργός κιθαριστικός ρυθμός, ο οποίος κορυφώνεται παράλληλα με την ερμηνεία του Casablancas, η οποία θυμίζει περισσότερο κραυγή απόγνωσης απέναντι στην απάθεια και την κυνικότητα της εξουσίας, γύρω από την ανθρώπινη υπόσταση.
“You kill your prey from your nest” / “From behind a desk psycho shit” / “You have no honor or no balls”. Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από την εμφάνιση των The Strokes, στο Coachella. Το φεστιβάλ που λειτουργεί σαν καλλιτεχνική όαση στην αφιλόξενη έρημο της Καλιφoρνιας, αποτέλεσε εύφορο έδαφος για την πολιτική δήλωση του συγκροτήματος ενάντια στις παρεμβάσεις των Η.Π.Α. και της CIA σε διάφορα κράτη ανά τον κόσμο. Το soundtrack το οποίο έντυσε το μανιφέστο τους, ήταν το Oblivious, και ο στίχος «What side are you standing on?” λειτουργούσε ως υπενθύμιση προς το κοινό.
Το Dine N’ Dash, ξεχωρίζει πολύ γρήγορα αφού το autotune απουσιάζει από την φωνή Casablancas. Η έντονη χρήση autotune προκάλεσε κάποια αρνητικά σχόλια, αλλά ταιριάζει πλήρως στο ύφος του δίσκου. Αυτή η φωνητική παραμόρφωση αποτελεί ιδανικό μέσο έκφρασης της δυσαρέσκειας και της διαμαρτυρίας σε μια «παραμορφωμένη» πραγματικότητα.
Στο άλμπουμ το οποίο ηχογραφήθηκε στην Κόστα Ρίκα, σε παραγωγή του Rick Rubin, ξεχωρίζει ο garage rock ήχος και οι electro πινελιές, με έντονο το πειραματικό στοιχείο το οποίο ενδεχομένως εκπορεύεται από το side project του Calasblancas, τους The Voidz, σε μια πιο pop προσέγγιση. Οι προσωπικές αναφορές δεν λείπουν σχεδόν από κανένα κομμάτι, όσο και το επικριτικό ύφος, που ενίοτε φτάνει στις παρυφές της υπεροψίας.
Στο Lonely in the Future συμπυκνώνει όλα αυτά. Κριτική απέναντι στην σημερινή μουσική βιομηχανία και τα προϊόντα της, τα οποία θεωρεί αναμασημένη τροφή και τον ίδιο έναν πρωτοπόρο του indie ήχου.
«I did that yesterday, oh I did that years ago when I was a kid I didn;t want to do it yesterday, but I did I did that yesterday when I was a kid»
Φιλοφρονεί(;) τον Weeknd για το στυλ του και κατηγορεί τον Harry Styles, θεωρώντας ότι αντέγραψε το beat του “Hard to Explain” στο “As it was”.
“Weeknd, I like your outfit” / “YOLO, you only live once” / “Dude kept the beat “As it was”
Ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη κρύβεται στο τελευταίο κομμάτι, The Tyrants of the Mellow Moon. Η μελαγχολική εισαγωγή σκεπάζει τα πάντα μέχρι η φωνή του Casablancas, απόκοσμη από το autotune, να ψελίσει τους πρώτους στίχους. “So we go for a one moreride” / “Cause I did my time”, αυτή ίσως να είναι η προαναγγελία του τέλους που πλησιάζει.
Ενδεχομένως το Reality Awaits έρχεται να κλείσει μια πορεία από 27 και πλέον ετών, για ένα εμβληματικό συγκρότημα. Ίσως να σηματοδοτεί και την αρχή μιας πορείας σε διαφορετικά μονοπάτια.
Το Reality Awaits δεν είναι ένα άλμπουμ-υπενθύμιση, απλά για την ύπαρξη των The Strokes στο 2026, είναι ένα έργο σύγχρονο, πηγαίο και διαφορετικό από τα προηγούμενα.
Η μπάντα αφουγκράζεται την εποχή και την πραγματικότητα αυτής, παρουσιάζοντας ένα δίσκο ο οποίος ταιριάζει απόλυτα στο σημερινό γίγνεσθαι. Σκληρός,οξύς, καθόλου αστραφτερός αλλά ταυτόχρονα λυτρωτικός τόσο για την indie rock που ακόμα έχει άξιους εκφραστές, όσο και για το κοινό το οποίο αναζητά φωνές που δεν μένουν αμέτοχες σε μια δυσοίωνη πραγματικότητα.
Tracklist:
1. Psycho Shit
2. Dine N’Dash
3. Lonely in the Future
4. Falling Out of Love
5. Going to Babble On
6. Going Shopping
7. Liar’s Remorse
8. The Fruits of Conquest
9. Tyrants of the Mellow Moon
