Ο πρώην βιομηχανικός χώρος της ΠΛΥΦΑ και νυν χώρος πολιτισμού, αποτέλεσε τον «κήπο» στον οποίο, εδώ και τέσσερα χρόνια, η εγχώρια indie σκηνή βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να ριζώσει και να ξεδιπλώσει τα φύλλα της, χρόνο με τον χρόνο το φεστιβάλ διευρύνεται, αλλάζει και καθιερώνεται στην συναυλιακή ζωή της χώρας.
Για την φετινή χρονιά η curator του φεστιβάλ ήταν η VASSILINA, επιλέγοντας τους Λένα Πλάτωνος και Pan Pan ως headliners, ενώ η πλειοψηφία των καλλιτεχνών εκφράζει τον ήχο του σήμερα και είναι σημαντικό ότι υπάρχουν αυτές οι δύο ήμερες κάθε χρόνο που μπορούν να απολαμβάνουν χώρο και χρόνο.
Το κοινό είναι ζωηρό και κινείται ακαθόριστα στον χώρο, με στόχο πάντα, ένα από τα τρία stages. Έτσι μπαίνεις κι εσύ σε αυτόν τον φρενήρη ρυθμό, ακόμα και αν έχεις έρθει προετοιμασμένος. Η πρώτη στάση μας ήταν στην 7α, όπου εκείνη την ώρα οι TSUGRANES είχαν ήδη ξεκινήσει το πάρτι. Λέω πάρτι γιατί έτσι ακριβώς φανταζόμουν το live τους, να έχει αυτή την διασκεδαστική χροιά, την προσμονή ότι θα περάσεις καλά ακόμα και αν είσαι «άκυρος». Το πρώτο τους album με τίτλο SPONTA!, είχε βρει μεγάλη απήχηση στον χαοτικό κόσμο του TikTok και κάπως έτσι το άκουσα, στην αρχή με δυσπιστία. Καμιά φόρα χρειάζεται και διπλή ανάγνωση ή ακρόαση. Hyper pop ήχοι και y2k αισθητική μπλεγμένα αρμονικά με στίχο που εκφράζει άλλοτε χιουμοριστικά και άλλοτε με αφοπλιστική ειλικρίνεια την καθημερινότητα και τους προβληματισμούς ενός νέου το 2026.
Στη συνέχεια σειρά είχε το live του Φινλανδού Jaako Eino Kalevi και της μπάντας του. Ο τρόπος που ακροβατεί ανάμεσα στην synth, την funk και την psych-rock είναι ιδιαίτερος και αυτός ήταν ο λόγος που ήθελα να έρθω σε επαφή με την μουσική του, διαζώσης. Οι synth ήχοι μπλεκόντουσαν αρμονικά με τα ατμοσφαιρικά vocals και τον ήχο του σαξοφώνου, σε μια στατική και εν μέρει κινηματογραφική σκηνική παρουσία. Η αίθουσα 7α δεν είχε πολύ κόσμο, κυρίως λόγω της ταυτόχρονης παρουσίας των USURUM στηνκεντρική σκηνή, δημιουργώντας όμως ένα ζεστό και μυσταγωγικό live.
Για όσους έχουν ξαναυπάρξει σε live του Bhukhurah, ήταν αναμενόμενο το εκρηκτικό κλίμα που επικρατούσε στην 7γ, με τον ίδιο και τον ντράμερ του να δημιουργούν ένα ηχητικό τοπίο που μοιάζει με αυτό μιας πολυμελούς μπάντας. Ο psychedelic popχαρακτήρας της μουσικής του συνυπάρχει με τα experimental στοιχεία και της electro πινελιές στα κομμάτια του ενώ τα δυναμικά τους solo ήταν αυτά που διαπερνούσαν σαν ρεύμα το κοινό, συντονίζοντας το στην ίδια συχνότητα. Για όσους θέλουν να πάρουν μια γεύση από την μουσική του το EP, HELLO MY NAME IS, προτείνεται ανεπιφύλακτα.
Ο Pan Pan ήταν αυτός που ανέλαβε ως headliner να κλείσει το 4 ο αγοραφοβικό φεστιβάλ και αν και έχω βρεθεί σε αρκετά live του, αυτά έχουν πάντα κάτι το ενδιαφέρον. Στην προκειμένη ήταν ίσως από τα πιο έντονα και δυναμικά από άποψη αλληλεπίδρασηςμε το κοινό. Άρχισε να τραγουδά παρέα με την Καλλιόπη Μητροπούλου το Μείνε σε θέλω/ Μήνες σε θέλω, κάνοντας και ένα σύντομο αλλά όμορφο tribute στον Γιώργο Μαζωνάκη εντάσσοντας τους στίχους από το ρεφρέν του «Τρεις το πρωί», ενώ ήταν ευχάριστη έκπληξηη παρουσία όλων των συντελεστών όταν έπαιξαν το «Πυγολαμπίδες» από το πιο πρόσφατοάλμπουμ του. Τα rap skills της Λαμπρινής Γκόλια στο «Νιώσιμο» παραμένουν πάντα εντυπωσιακά.
